Ég sé að þetta hefur verið æðislegt, hef einu sinni heimsótt Steinu með Rósu og okkar fjölskyldum og það er enn talað um það á okkar heimili. Ekki síst sósuna með salthnetunum sem er í minningunni með því ljúfengara sem við höfum bragðað. Og Steina, nú væri við hæfi að henda inn uppskrift!
Annars bestu kveðjur á báða bóga, það er út og norður.
Inga Hanna
Enn á lífi - ferðasaga.ingibjargirnar
Ég er á lífi...og ætla aðeins að segja af frábærri ferð sem ég fór núna um daginn.
Það byrjaði reyndar með smá skreppi til Kanada eða St.John í verslunarleiðangur með kallinum (hann var sko með til að bera poka). En þangað flugum við laugardaginn 4 nóv og vorum þar til miðvikudagsins 8 nóv. Það kvöld um kl. 11.30 var ég komin í flugstöðina og leiðin lá síðan á hótel í Keflavík þar sem ég náði að sofa ca 3 ½ tíma áður en ég fór aftur upp á flugstöð til að hitta saumaklúbbinn sem nú var á leið til Köben í skemmtiferð.
Við flugum út snemma á fimmtudagsmorgun og dvöldum á notalegu hóteli/gistiheimili í Kaupmannahöfn fram á laugardag en þá var ferðinni heitið yfir til Svíþjóðar þar sem Steina systir hafði af rausnaskap boðið okkur öllum í mat um kvöldið og gistingu síðustu nóttina. Það má öllum vera ljóst að maður verður ekki svikinn af svona boði, þetta hreinlega toppaði algjörlega ferðina, frábærar móttökur hjá henni, hún beið eftir okkur á lestarstöð í Lundi, fór með okkur á yndislegan pöbb þar og við fengum okkur auðvita eins og "einn lítinn" bjór eða vínglas og síðan var haldið áfram með lestinni til Eslöv þar sem hún býr. En frá Kaupmannahöfn og yfir til hennar í Eslöv er minna en klukkutímaferð með lest næstum heim að dyrum hjá henni. Heima beið Bútti með dekkað borð en hann hafði útbúið forréttinn og síðan sátum við langt fram eftir kvöldi og nutum matarins, þríréttuð sænsk máltíð með fínum vínum með og er liðið var á nóttina var farið í smá göngu um bæinn og þegar heim var komið var tilbúinn heitur réttur, "nattmat", að sænskum sið. Eftir þetta var farið að sofa, en eftir okkur biðu uppbúin rúm í þremur herbergjum.
Ég má nú ekki gleyma að seint um kvöldið kom heimasætan hún Alva heim með vinkonu sinni sem ætlaði einnig að gista, en þær voru að koma af einhverri skemmtun (þær höfðu verið að spila saman einhverstaðar) og það þurfti ekki mikið að suða í þeim til að fá þær til að spila nokkur lög á fiðlurnar. Alveg meiriháttar skemmtun. Síðan daginn eftir var farið niður í Lund, dómkirkjan þar skoðuð, farið á kaffihús og aðeins labbað um háskólasvæðið og að lokum lagt af stað með lestinni og núna beint á Kastrup og í flug heim. Ég vil benda ykkur sem þetta lesið á að við í saumaklúbbnum erum AÐEINS 9 STK. og það var eins og Steina gerði ekki annað en að taka á móti svona hópum.
Þúsund þakkir fyrir þessar frábæru móttökur systir, og saumaklúbburinn minn biður allur að heilsa.
Kveðja til allra sem nenna að lesa.
Hrefna Ara og Laugu
Blönduósi
Athugasemdir
2
Inga Hanna skrifar:
22. nóvember 2006 klukkan 03:37
3
Steina Ara og Laugu skrifar:
Inga Hanna ég hef ekki hugmynd um hvaða sósu þú ert að tala um. Þetta hlýtur að hafa verið eitthvað sem mér datt í hug þennan daginn og er aldrei hægt að endurtaka.
En ég man líka mjög vel eftir heimsókninni og vildi gjarnan fá ykkur í fleiri skipti.
Kveðjur Steina
En ég man líka mjög vel eftir heimsókninni og vildi gjarnan fá ykkur í fleiri skipti.
Kveðjur Steina
22. nóvember 2006 klukkan 15:42
4
Hrefna Ara og Laugu skrifar:
já Steina ég var búin að setja þetta inn þegar ég uppgötvaði að ég gleymdi að telja með herbergið sem ég og Árný vorum í! Og líka að segja frá því að þínar vinkonum komu þarna líka. En þetta var bara allt saman frábært og ég er búin að mæta í saumaklúbb/afmæli eftir að við komum heim og við erum allar sammála um það að þetta toppaði ferðina algjörlega - sem sagt þið hjónin (og Alva) slóguð í gegn !
22. nóvember 2006 klukkan 17:56
5
Erla Bjarný skrifar:
Já, það er alveg sama hvort maður sé hópur eða einstaklingur , held að maður verði ekkert svikinn þarna úti, við komum þannig séð sem hópur (frekar stór fjölskylda) en ég get sko sagt þér það að ég hlakka til að koma í næstu heimsókn .. þetta var yndislegur tími þegar við vorum og trúi hverju einasta orði sem þú segir Hrefna ;)
22. nóvember 2006 klukkan 18:05
6
Gréta Aðalst. skrifar:
Takk fyrir ferðasöguna Hrefna, ég finn bara 4 myndir, er ég voða vitlaus eða hvað???
23. nóvember 2006 klukkan 00:29
7
Steina Ara og Laugu skrifar:
Ég setti bara in fjórar myndir. Ef þig langar til að sjá hvernig ég hef það þá er bara að koma!!! Þú varst víst á ferðinni framhjá heyrði ég.
23. nóvember 2006 klukkan 02:26
8
Gréta Aðalst. skrifar:
Held að ég hafi aldrei komst framhjá, en ekki hafa áhyggjur ég á eftir að ónáða þig Steina mín. Fanney á eftir að vera í DK í 6 ár svo ég á sennilega eftir að koma þar við nokkrum sinnum, og er ekki rétt rúmur klukkurími til þin frá Köben.Það spillir heldur ekki beint flug frá Egilsst. 2svar í viku allavega yfir sumartímann.
24. nóvember 2006 klukkan 03:13
9
Steina Ara og Laugu skrifar:
Hafa áhyggjur!!! Ég hef sko ekki áhyggjur. Þetta er sennilega bara spurning um tilfinningasemina í mér (hún er ekki úr Vaðbrekkuættinni), en mér sárnar að það skuli vera svona erfitt að hafa samband við mig. Ég hef verið hér í 31 ár og það er hægt að telja heimsóknir ættingja annara en systkina minna á fingrum annarar handarinnar. Að ég skuli ekki heilsa uppá alla þegar ég er á íslandi er annað mál, ég stoppa oftast stutt og heimsæki mína nánustu og tíminn nægjir ekki í meira. En mér finnst ég vera komin með það ansi mikið á hreint á hverju ég á von í framtíðinni svo ég geri ekki ráð fyrir neinum breytingum.
24. nóvember 2006 klukkan 03:42
10
Rósa Jóns og Guðrúnar skrifar:
Kæru frænkur!
Gaman að lesa þessa lýsingu þína Hrefna og heyra í ykkur öllum.
Ég man ekki heldur eftir þessari sósu sem Inga Hanna nefnir. Það er reyndar skemmtilegt frá því að segja að það eykst alltaf hjónasvipurinn með okkur
Bjarna því bæði eigum við systur sem muna hlutina miklu miklu betur en við! Ég er ennþá tiltölulega sátt við skarpt minni litlu systur minnar en það fer þeim
mun meir í taugarnar á honum Bjarna mínum þetta yfirgengilega minni hans systur.
Kær kveðja frá hinum fjórum fræknu (+ hundinum) í Hafnarfirði.
Gaman að lesa þessa lýsingu þína Hrefna og heyra í ykkur öllum.
Ég man ekki heldur eftir þessari sósu sem Inga Hanna nefnir. Það er reyndar skemmtilegt frá því að segja að það eykst alltaf hjónasvipurinn með okkur
Bjarna því bæði eigum við systur sem muna hlutina miklu miklu betur en við! Ég er ennþá tiltölulega sátt við skarpt minni litlu systur minnar en það fer þeim
mun meir í taugarnar á honum Bjarna mínum þetta yfirgengilega minni hans systur.
Kær kveðja frá hinum fjórum fræknu (+ hundinum) í Hafnarfirði.
25. nóvember 2006 klukkan 02:10
11
Steina Ara og Laugu skrifar:
Fínt Rósa að þú skulir ekki muna eftir sósunni.
Stundum finnst mér eins og það vanti kafla í minnið hjá mér en ég held að það sé eðlilegt, ég tel mér allavega trú um það.
I dag rifum við hjónin niður allt veggfóðrið í sjónvarpsherberginu og nú er sem sagt heimilið í rúst. Svo ef einhverjir hafa haft í huga að koma í heimsókn...!!! þá vinsamlegast frestið því fram yfir áramót, þetta er bara fyrsta herbergið af þremum sem á að taka í gegn.
Stundum finnst mér eins og það vanti kafla í minnið hjá mér en ég held að það sé eðlilegt, ég tel mér allavega trú um það.
I dag rifum við hjónin niður allt veggfóðrið í sjónvarpsherberginu og nú er sem sagt heimilið í rúst. Svo ef einhverjir hafa haft í huga að koma í heimsókn...!!! þá vinsamlegast frestið því fram yfir áramót, þetta er bara fyrsta herbergið af þremum sem á að taka í gegn.
27. nóvember 2006 klukkan 05:16
12
Inga Hanna skrifar:
Stelpur - sko ef það snýr að mat þá man ég það. Þetta er nú einu sinni mitt helsta áhugamál og á gamals aldri dauðsé ég stundum eftir því að hafa ekki farið í kokkinn. En þrjóskan hélt svo rækilega aftur af mér að ég lét ekki einu sinni í ljós áhuga á því á yngri árum. Ætlaði sko ekki að enda eins og mamma, eldandi ofan í aðra lon og don. Annars er ég bara nokkuð sátt við hæfileikana:) svo kannski er enginn skaði skeður.
28. nóvember 2006 klukkan 02:39
Þið eruð allar velkomnar aftur bara ef þið stoppið ekki alltof lengi. Ef þið ætlið að vera lengi þá skuluð þið ekki koma svona margar í einu.
Það sem meira var þá held ég að Botte hafið notið þess að vera einsamall með tólv konur við borðið.
Svo biðja Sussie, Gertrud, Yvonne og Paula að heils ölum konunum og segja að við höldum áfram að skipuleggja okkar Íslandsferð.
Ég reyni að setja inn eina mynd í albumið af ykkur á næturgöngu.